/0/26769/coverbig.jpg?v=e2271d183cd9db66e2c715e04a69c578)
In a family it is inevitable that someone will deviate in the footsteps of being an entrepreneur. Kj Dela Vega is the only man in their Dela Vega clan to deviate from the footsteps of his family by being a businessman and he preferred his dream of becoming a medicine student from Saint Mary Heart University and because Kj choice his dream, his parents pressure that he would have to maintain his highest grades as a dean's lister from his university. So he did everything just to keep his high grades until one day he met a woman studying from Little Star University a woman who was naughty, talkative, slow when understand and noisy woman who would mess with his life.
"Mag-ingat po lagi kayo, Nay. Ingatan niyo po ang kalusugan niyo."
Nakangiti kong paalala sa aking pasyente na Nanay. Nakatayo akong pinagmamasdan itong papalabas ng ospital. Kapag may nakikita akong nahihirapan na pasyenteng lumabas ay lumalapit ako at tinutulungan sila.
"Tapos na duty mo?" Tanong sa akin ni Mary isa sa mga kapwa ko doktora.
"Yes," nakangiti kong sagot dito. Excited na akong makauwi. "Makakapag pahinga na rin ako kahit papaano," dagdag ko pang saad.
Nakakapagod ang magduty ng 2 ng umaga hanggang 12 ng madaling araw. Mahigit 8 oras yata ang tinagal ko sa loob ng operating room. Dahil dagsa ang mga pasyente na kailangan operahan. Tapos binisita ko pa ang aking mga ibang pasyente.
"Kumain ka na?" Tanong sa akin ni Lorraine ang isa ko pang kapwa doktora.
Kagaya ko ay may hawak hawak din itong medical result ng mga pasyente namin. Kailangan kasi namin icheck ang mga medical result ng mga pasyente namin. Kailangan namin masiguro na maayos sila at unti-unting gumagaling.
Nakangiti naman akong umiling dito bilang sagot. "Tara! Kain? Libre ko?!" Dagdag na niya pa. Aya niya sa aming dalawa ni Mary.
"Hindi na. kayo na lang dalawa ni Mary. Kailangan ko na kasing umuwi." Tanggi ko kay Lorraine.
"Hmm... Ganun ba? Sabagay may aalagaan ka nga pala." Tumango tangong saad ni Lorraine sa 'kin.
Iniwan ko na silang dalawa at sabay sakay sa elevator para pumunta sa fifth floor ko kung saan ang aking opisina. Pagkabukas ng elevator lumabas ako agad at naglakad papuntang office ko.
Hinubad ko ang suot suot kong laboratory coat na laging suot ng mga doktor. Nagpalit na rin ako ng aking damit at sapatos. Ang sakit kasi sa paa ang heels na suot suot ko. Lalo na't ang tagal kong suot ito. Ang sakit sa paa.
Pagkatapos kong ayusin ang office ko at ang sarili ay agad din akong bumaba para makapag-out na. Pagkatapos pumunta na rin akong parking lot.
"What the h*ck?!" Inis ko saad sabay hampas ng manibela ng kotse ko. Bakit ngayon pa? Ayaw mag start ng kotse ko dahil naubusan ako ng gas. Sh*t! Nakalimutan kong magpagas.
Lumabas na ako sa aking kotse. Wala rin naman akong magagawa dahil malayo ang gasolinahan dito. Bakit kasi nakalimutan kong magpakarga kanina? Ang malas naman, oh! Wala pa naman akong panggas ngayon. Dahil ang dami kong kailangan pang pag gastusin. Kailangan ko rin mag-ipon.
Pumara ako ng taxi dahil hindi naman aandar ang kotse ko kapag walang gas kaya no choice ako kundi mag taxi pauwi. Bumaba ako sa tapat ng bahay ng aking kaibigan na si Samantha.
"Oh, bakit ngayon ka lang? Madaling araw na, ah." Tanong ng kaibigan ko pagkabukas ng pinto ng bahay niya.
"Sorry, ngayon lang natapos duty ko, eh. Nasaan siya?" Tanong ko dito.
"Bakit ganyan suot mo? Ang pangit ng outfit mo!" Singhal niya sa akin.
Inirapan ko na lang siya. Kaysa pansinin ang panlalait niya sa aking suot. Gumanda lang ang pananamit niya at lalaitin na niya ako.
Itinuon ko na lang ang aking sarili sa paghahanap sa hinahanap kong tao. sa aking munting prinsipe. Pagod ako. Magdamag ba namang nasa trabaho at nag-over time pa. Kaya wala akong lakas para makipagtalo sa kaniya.
Dumiretso na lamang ako sa kwarto niya. Dahil alam kong nandoon ang hinahanap ko. Wala kasi ito sa sala kaya alam kong naroon ang hinahanap ko. Nakita ko ring may mga kalat na mga laruan na sasakyan at bukas ang TV.
"Mama!"
Agad akong napangiti at mabilis na lumapit dito para yakapin ito ng mahigpit. Napaupo ako para magpantay kaming dalawa. Nakasuot siya ng spongebob na paborito niyang cartoon.
"Uuwi na ba tayo, Mama?" Tanong ng aking prinsipe. Ang napaka gwapo kong prinsipe.
"Yes, pwede na tayong gumala at manood ng paborito mong spongebob " nakangiti kong saad dito sabay ayos ng buhok niya na gulong-gulo.
Pero nawala ang aking ngiti ng makakota ng hindi kaaya-aya sa aking paningin na nasisiguro akong pakana ito ni Samantha. "Samantha! Pinakain mo na naman ba siya ng candy at titserya?!"
"What! Hindi, ah." Tanggi niyang sagot sa tanong ko.
Tinignan ko siya ng masama nagsisinungaling pa, eh. Huling huli naman na! Nakita ko kasing may mga balat ng candy at titserya dito sa kwarto at may amos pa ang aking prinsipe.
"Okey." Napabuntong-hininga ito at pumikit pa ng marahan. "Pinatikim ko lang naman siya."
"Pinatikim? Sigurado ka?" At dahil sa tanong ko ay naalabi siya.
Napairap na lamang ako at sabay dampot ng gamit at laruan na nakakalat. Para ilagay sa maliit na bag. Kinuha ng prinsipe ko ang maliit niyang bag at siya ang nagsakbit nito sa kaniyang likuran. Nang matapos kong ligpitin at ayusin ang kalat lumingon ako kay Samantha. Para magpaalam ng uuwi na kami.
"Samantha, thank you! Cis, say goodbye to tita Samantha." Kumaway ito kay Samantha sabay buhat niya sa anak ko at naglakad papuntang pinto.
"Ingat kayo, ah. Bye baby!" Lumapit ito sa akin para halikan si Cis sa pisngi. "Wala ka namang duty bukas 'di ba?" Baling nito sa akin. Umiling ako sa kaniya sabay sinyas na aalis na kami. "Ingat kayo."
Kapag may duty ako dito ko palagi kong iniwan siya sa Tita Samantha niya o kaya naman ay sa iba ko pang kaibigan. Pero malimit na si Samantha ang nagbabantay at nag-aalaga kay Cis kapag busy ako.
"Mama bibili mo po ba ako ng maraming laruan?" Nakangiting tanong sa akin ni Cis.
"Yes, maraming maraming laruan ang ibibili ko sayo anak." Ngumiti rin ako pabalik dito.
Halos isang araw lang ako nakapag pahinga ng maayos at nakasama si Cis. Pagkatapos non ay pinunta ko na kay Samantha. Dahil may medical mission kaming pupuntahan.
At sa palagay ko ay magtatagal kami doon sa pupuntahan namin. Mas malimit ako sa trabaho kesa makasama ang prinsipe ko.
"Hi, Dra. Buenaventura! Good morning!" Bati sa akin ni Lorraine ng makita niya ako. "Bakit ngayon ka lang? Late ka ng pumasok, ah?"
Ako kasi ang pinakalate na nakapag logbook na kakapasok lang na doktora. At late na rin akong nakapunta sa ospital namin.
"Oh, bakit ganyan naman itsura mo?" Tanong ko kay Mary.
"Parang ang sungit at isnobero ng doktor na kasama natin sa medical mission. Biruin mo! Kinausap na nga siya ng isang magandang dilag na katulag ko, eh. Nakuha pa ako no'n na hindi man lang ako tinignan o pinansin. Sayang ang gwapo pa naman niya. Kaso masungit at isnobsero," nakangusong saad ni Mary habang naglalakad kami papunta sa airport.
Napailing na lang ako at hanggang sa makarating kami sa airport ay nagkukwentuhan ang dalawa. At lumilingon lingon pa ang dalawa sa paligid na parang may hinahanap. Ako naman ay nagtataka sa akto nitong dalawa.
Nagtatawanan ang dalawa at animoy kinikilig pa. Kaya napangunot ang noo ko dahil sa inaasta nila. Ano bang meron ngayon?
"Hoy! Bakit kayo tumatawa jan na parang tanga at kinikilig pa kayo?" Takang tanong ko sa dalawa.
"Eh, kasi ano. Yung pinaka gwapong doktor ang magiging kasama natin mamaya sa pagsakay sa van papunta sa pupuntahan nating medical mission. Ang swerte natin, ah. Siya ang pinakagwapo at hot sa lahat na doktor na makakasama natin sa medical mission," kinikilig na saad ni Lorraine. Habang kinakagat ang labi niya.
Hindi ko alam kung sino ang doktor na kasama namin sa medical mission na gagawin namin. Wala akong ideya dahil hindi ko naman binasa ang folder na binigay sa akin. Doon kasi nakalagay kung sino ang mga kasama sa medical mission na gagawin namin.
"Weh! Totoo?" Curious kong tanong. Iba kasi kiligin ang dalawa, eh. Kaya nacurious ako.
"Oo! Hindi mo ba binasa ang folder na binigay sayo? May picture at pangalan doon kung sino ang mga kasama sa pag medical mission natin, ah," sabi ni Mary.
"Ang swerte natin, Roseanne! Biruin mo! Ipinagdadasal ko palang kanina na sana ay may gwapo tayong kasama sa pagmedical mission eh, tinupad agad. My ghad!" saad ni Lorraine na may kasamamg tili pa.
Hindi na ako umimik pa at pumasok na lang ng tuluyan sa eroplanong sasakyan namin. Nagpatuloy ang dalawa sa pag-uusap. Dumiretso na lamang ako sa dulo gusto kong mapag-isa at tahimik. Dahil gusto kong matulog kulang tulog ko kaya inaantok pa ako.
"Roseanne! My ghad mahihimatay na yata ako," kinikilig na saad ni Mary sabay batok sa akin.
"Aray! Bakit ba?! Ano ba yun, ha?" Taka kong tanong dito. Kailan talaga kapag kikiligin ay may haling hampas? Required ba 'yon?
"Nandito na yung doktor na makakasama natin sa van mamaya. Kinausap niya kasi ako. Hindi mo ba nakita?" Tanong niya.
"T*nga! Ako ang kinausap niya. Asumerang babaeng 'to." Pakikipagtalo ni Lorraine kay Mary.
Napairap na lang ako sa inasta nilang dalawa. Parang mga baliw. Umupo na ako ng tuluyan sa upuang napili ko.
Nang umupo na ako. Kagaya nila Mary at Lorraine ay kinikilig rin ang mga kasama naming babae na kapwa nurse at doktor ko. Ganon na ba kagwapo ang doktor na makakasama namin sa medical mission? Kaya ganyan na lang sila kiligin.
"Hello! Good morning, everyone! Is there nothing missing? Is there nothing to wait for? Is it complete?" Narinig kong tanong ng isang baritonong boses ng isang lalaki.
Natigilan ako sa narinig kong boses na napaka pamilyar sa pandinig ko. Para akong naging bato sa kinauupuan ko. Pakiramdam ko nanginginig ang buong katawan ko.
"Nandito na ba ang hinihintay natin na si... Dra. Buenaventura?" Tanong pang muli nito.
"Yes, Dr. nandito na po. Naroon siya sa dulo nakaupo na," sagot ng isang kasamahan namin.
"S-sino ang makakasama natin sa medical mission?" Kinakabahan kong tanong kay Lorraine.
"Si Dr. Dela Vega at iba pang mga doktor mula sa ibang ospital," sagot nito sabay hagikgik nito.
Dela Vega? Tama ba yung narinig ko? Dela Vega? Alam kong maraming magkaka apelyido sa mundo. Kaya nasisiguro akong hindi siya iyon. Maraming Dela Vega sa mundo. Hindi lang naman siya ang Dela Vega sa mundo.
"Ano ang buong pangalan niya?" Ulit kong tanong. Gusto kong makasiguro na hindi talaga siya iyon. Hindi ako ready na makita siya.
"Hmm... hindi ko alam ang full name niya Dra. Buenaventura pero ayon sa mga narinig ko ang buong pangalan niya ay Dr. Kalix James Dela Vega po." Napalunok ako ng sunod sunod sa sinabi niya.
Para akong binuhusan ng malamig na tubig. Sa palagay ko hindi ko magagawa ang medical mission ko ng maayos. Bumibigat ang pakiramdam ko at hindi na ako mapakali. Ni hindi ko na rin alam ang sinasabi ng nag-aanounce sa speaker ng eroplanong sinasakyan namin.
"Roseanne, umayos ka na ng upo lilipad na raw ang eroplano," bulong na saad ni Lorraine. Hindi na ako sumagot at umayos na ng upo.
Pakiramdam ko nanunuyo ang aking lalamunan at nanginginig ang buong katawan. Habang nakaupo hindi ko alam ang gagawin ko. Hindi naman mainit dito sa eroplano pero pakiramdam ko naiinitan ako.
Pwede bang umatras ako? Ayaw ko ng sumama sa pupuntahan namin. Ayoko siyang makita dahil hindi ako handang makita siya.
"All of you sit down properly and the plane will fly. Enjoy our flight on our medical mission." Rinig kong paalala sa kasamahan namin.
Sh*t! Napapikit ako. Siya yun. Siya ang nagsalitang yun.
Mawawalan na yata ako ng malay. Naninikit ang aking dibdib na para bang nahihirapan akong huminga.
Nandito siya! Nandito talaga siya. At hindi ako maaaring magkamali dahil nandito talaga siya.
Halo halo ang nararamdaman ko kaba, saya, sakit, galit, naiiyak at naguguluhan.
Nandito ang taong mahal ko.
Nandito ang ama ng anak ko.
At makakasama ko siya sa medical mission.
“Kailangan mo ng nobya, kailangan ko ng nobyo. Bakit hindi tayo magpakasal?” Parehong inabandona sa altar, nagpasya si Elyse na itali ang may kapansanang estranghero mula sa katabing venue. Nakakaawa ang kanyang estado,nangako siyang sisirain siya kapag ikinasal na sila. Hindi niya alam na isa pala itong makapangyarihang tycoon. Inisip ni Jayden na pinakasalan lang siya ni Elyse para sa kanyang pera, at binalak na hiwalayan siya kapag wala na itong silbi sa kanya. Ngunit pagkatapos niyang maging asawa, nahaharap siya sa isang bagong dilemma. “Paulit-ulit siyang humihingi ng diborsyo, pero ayoko niyan! Ano ang dapat kong gawin?”
Upang matupad ang huling hiling ng kanyang lolo, pinasok ni Stella ang isang madaliang kasal sa isang ordinaryong lalaki na hindi pa niya nakikilala. Gayunpaman, kahit na pagkatapos na maging mag-asawa sa papel, ang bawat isa ay humantong sa magkahiwalay na buhay, halos hindi nagkrus ang landas. Makalipas ang isang taon, bumalik si Stella sa Seamarsh Lunsod, umaasa na sa wakas ay makilala niya ang kanyang misteryosong asawa. Sa kanyang pagkamangha, pinadalhan siya nito ng isang text message, sa hindi inaasahang pagkakataon na nagsusumamo para sa isang diborsyo nang hindi pa siya nakikilala nang personal. Nagngangalit ang kanyang mga ngipin, sumagot si Stella, "So be it. hiwalayan na natin!" Kasunod nito, gumawa ng matapang na hakbang si Stella at sumali sa Prosperity Group, kung saan siya ay naging public relations officer na direktang nagtrabaho para sa CEO ng kumpanya, si Matthew. Ang guwapo at misteryosong CEO ay nakatali na sa matrimonya, at kilala na hindi matitinag na tapat sa kanyang asawa nang pribado. Lingid sa kaalaman ni Stella, ang kanyang misteryosong asawa ay ang kanyang amo, sa kanyang kahaliling pagkakakilanlan! Determinado na mag-focus sa kanyang career, sadyang iniwasan ni Stella ang CEO, bagama't hindi niya maiwasang mapansin ang sadyang pagtatangka nitong mapalapit sa kanya. Sa paglipas ng panahon, nagbago ang loob ng mailap niyang asawa. Bigla siyang tumanggi na ituloy ang diborsyo. Kailan mabubunyag ang kanyang kahaliling pagkakakilanlan? Sa gitna ng magulong paghahalo ng panlilinlang at malalim na pag-ibig, anong tadhana ang naghihintay sa kanila?
Isang malaking araw iyon para kay Camila. Inaasahan niyang pakasalan ang kanyang gwapong nobyo. Sa kasamaang palad, iniwan niya siya sa altar. Hindi na siya nagpakita sa buong kasal. Ginawa siyang katatawanan sa harap ng lahat ng bisita. Sa sobrang galit, pumunta siya at natulog sa isang kakaibang lalaki sa gabi ng kanyang kasal. One-night stand daw ito. Sa kanyang pagkadismaya, hindi siya pinayagan ng lalaki. Inirapan niya siya na parang sinaktan niya ang puso niya noong gabing iyon. Hindi alam ni Camila ang gagawin. Dapat ba niyang bigyan siya ng pagkakataon? O lumayo na lang sa mga lalaki?
Limang taon na ang nakalilipas, ang pamilya Powell ay nahulog sa pagkawasak. Si Madeline ay nagsilang ng kambal na lalaki; iniwan niya ang isa sa ama ng bata at kinuha ang isa. Lumipas ang mga taon. Nagbalik si Madeline bilang ang reigning reyna of public opinion sa Internet. Gayunpaman, may ibang nakarinig sa kanyang pagbabalik. Kinurot siya ng lalaki sa baba at malamig na tumikhim, "Dahil nahihilo ka na mag-shoot ng kung anu-ano, paano na lang tayo mag-film?" Nanlaki ang mga mata ni Madeline at ang kanyang lalamunan ay natuyo nang eksakto sa sumunod na araw. Natuyuan ang kanyang lalamunan sa sumunod na araw. bahay. Hindi napigilan ni Madeline na yakapin ang bata. Hinalikan pa niya ang matambok na pisngi ng bata. Nakakagulat na hindi natuwa ang bata. Naglagay siya ng mataimtim na ekspresyon at pinagalitan siya, "Behave yourself!" Nainis si Madeline. Paano nagawa ng lalaking iyon ang kanyang anak na hindi kaibig-ibig gaya niya?
Nang muli silang magkita, isinantabi ni Jason ang kanyang paranoia at pride, mainit na niyakap si Chelsey. "Pakiusap, bumalik ka sa akin?" Sa loob ng tatlong taon, naging sekretarya niya ito sa araw at kasama niya sa gabi. Palagi namang tinutupad ni Chelsey ang kanyang mga kahilingan, tulad ng isang masunuring alagang hayop. Gayunpaman, nang ipahayag ni Jason ang kanyang mga plano na magpakasal sa iba, pinili niyang ihinto ang pagmamahal sa kanya at bumitaw. Ngunit ang buhay ay nagkaroon ng hindi inaasahang pagliko. Ang kanyang walang humpay na pagpupursige, ang kanyang pagbubuntis, at ang kasakiman ng kanyang ina ay unti-unting nagtulak sa kanya sa bingit. Sa bandang huli, nagtiis siya ng matinding paghihirap. Limang taon na ang lumipas, nang siya ay bumalik, hindi na siya ang dating babae. Ngunit napunta siya sa limang taon ng kaguluhan.
Isang lalaki lang ang nasa puso ni Raegan, at si Mitchel iyon. Sa ikalawang taon ng kanyang kasal sa kanya, siya ay nabuntis. Walang hangganan ang saya ni Raegan. Pero bago pa niya masabi ang balita sa asawa, inihain na niya ang divorce papers nito dahil gusto niyang pakasalan ang first love niya. Matapos ang isang aksidente, nahiga si Raegan sa pool ng kanyang sariling dugo at tumawag kay Mitchel para sa tulong. Sa kasamaang palad, umalis siya kasama ang kanyang unang pag-ibig sa kanyang mga bisig. Nakatakas si Raegan sa kamatayan sa pamamagitan ng mga balbas. Pagkatapos, nagpasya siyang ibalik sa tamang landas ang kanyang buhay. Ang kanyang pangalan ay kung saan-saan makalipas ang mga taon. Si Mitchel ay naging lubhang hindi komportable. Sa hindi malamang dahilan, nagsimula siyang ma-miss. Sumakit ang puso niya nang makita siyang todo ngiti sa ibang lalaki. Na-crash niya ang kasal niya at napaluhod siya habang nasa altar siya. Duguan ang mga mata, tanong niya, "Akala ko ba sinabi mo na ang pagmamahal mo sa akin ay hindi masisira? Paano ka ikakasal sa iba? Bumalik ka sa akin!"