gbihis at kinuha niya ang scooter sa labas. Ipinasok niya iyon sa garahe. Itin

kwarto nila ni Nanay Mercy. Isa-isa niyang isi

ahang buksan mula pa kahapon. Kinuha niya ito at binuhay at sunod

niya iyon pinag-aksayahang basahin pa. At para

ihis siya ng unipormeng ibinigay ni Nanay Mercy

mag-aama. Pagpasok niya doon, pakiramdam niya ay pumasok siya sa loob ng simba

pigilang ikumpara iyon sa bahay nila. Para lang

igin. Talagang lahat sila ay magagandang lalaki. At sa palaga

sa pagkakaalala niya, pitong taon lang ang agwat ng edad nila. Mukha itong maestro sa isang eskwelahan.

ni Leandro. Maging ang kulay ng ama ay nakuha rin nito. Bukod doo

Katabi ito ni Enrico. Sa pag-asta nito sa harap ng ha

no ang mga kalokohang pinaggagagawa nito sa mga nakaraang ya

inigay nito sa kanya. Ginantihan naman niya iyon ng isang napakatami

tinig na iyon ni Leandro. Napansin pala n

kanyang pagkain. At napuna ni France

arili. Pero malakas ang kuto

o. Kiming ngiti lang ang ibinigay sa kanya ng dalawang bata. Hindi niya maintindihan n

gawa pagkakatapos kumain sa gabi. 'Ni hindi niya nakitang nag-aya man lang kahit ang isa sa kanila na maglaro sa

so sa opisina nito. May tat

Nanay Mercy sa pa

dito. "Ano ho iyon

kasamahan natin," sabi nito at igin

ntya niyang halos nasa mga trenta na ang edad. Ang isa namang lalaki na sa hinuha niya na

ong yaya ni Jacob." Pakilala s

ng babaeng naka-hairnet

pa. "Ito naman si Manong Fred at Roy,"

n silang mababait at mukha ring makaka

bati niya

kumain," yaya ni Caren sa kanya. May pagkak

nahihiya pa

. "Tikman mo itong luto ko para mawala

"Sige po, Ate Ana

na ate. Kung ayaw mong hindi makatikim ng lu

aabot ng pinggan at kubyertos. Agad siyang

gmamasdan ng dalawang babae. Maging

ho? May dumi ba ako sa mukha?" na

ka na?" tano

ent

yo?" si

"Weh? Di nga

-aaral pa po ako," s

ryusidad ng mga ito. Magtatanong pa sana

a dalawa. "Maano bang patapusin niyo munan

wa nina Ana at Caren bago sa

ng dalawa, huwag masyadong pakialamera... Lagot kayo kay Nanay n'yan," pang-iinis pa nit

agkain. Pero sa sulok ng kanyang mga mata, napansin niya iba

*

pagtulog nito at may pasok na bukas. Tinanong na lang niya kay Nan

kaawang ang pintuan nito kaya pumasok na siya. Ngunit ang hindi niya inaasah

upo ito sa ibabaw ng kama habang nakakrus ang mga h

alim bago ito hinarap. Ngumiti siya dito ng n

sandaling iyon. Pero sa hinuha niya, nagmukha si

ikom ang bibig nito na tila nag-iisip kung ba

ili. Naghilamos na rin siya. Kinuha niya ang liquid soap at inilagay iyon sa kanyang kamay. Ngu

e. Kailangan mong pagtiisan si Jacob. Kailangan mong magpakatatag para sa sarili mo," k

ali-dali niyang hinugasan ang kamay niya ng soap bar. Hindi

paligid. Pakiwari kasi niya anumang sandali ay may bago

kung ano-anong pagsubok. At kailangang malaman niya kun

sa paglalaro sa ipad nito. "Jacob?" tawag niya dito. H

ito. At may naalala siyang isang epektibong paraan na lagi

nig noon. At puro kalokohan lang din ang alam ko," sinulyapan niya ito. Nakita niya itong tumigil sa paglalaro, ngunit

. Nagniningning ang mga mata n