symbolischen roman

schelijke wezens zijn nedergedaald. De liefde is een deel van de ziel en evenals deze een goddelijke vonk, onverderfelijk, ondeelbaar, onvergankelijk. De liefde is een onsterfelijke vuursprank in ons, die niets kan dooven. De gelieven, die gescheiden zijn, vullen de afwezigheid met duizend hersenschimmen, die allen werkelijkheden zijn. Laat men hen beletten elkander te zien, of

efde twee wezens tot een hemelsche eenheid heeft samengesmolten, is door beiden het geheim des levens

ukt over een gevonden handschoen, en zij behoeft een eeuwigheid voor haar hoop e

nog meer. Naast elkander in het graf liggen en van tijd tot tijd elkander

wat groot en verheven is. Een lage gedachte kan er evenmin in ontkiemen als een distel in een ijskristal. De minnende ziel bewoont het blauw des hemels en voelt de diepe onderaa

kundigen, door allen die geestelijk hoog staan. De hooggestemde verstandsmensch ziet in de liefde evenveel schoonheid als de fijn besnaarde gevoelsmensch, en hun g

eit. De liefde is een onleschbare dorst, een oceaan, dien niemand zou kunnen ledigen, want als de g

n is hopeloozer taak dan het kwadra

dan eenig Pantheon ter wereld en biedt meer heerlij

n te verzachten met den balsem der liefde is een der kuren, waarbij moe

geschapen; het is de hooge roepin

lenl

Modesto Faustini. Gal

inari, F

n dooden, is dat een bewijs dat de e

n smaak, dien de kookkunst niet bij machte zou zijn te bevredigen. De liefde echter hongert en dorst zelfs bij een leven v

terkende en bederfwerende kracht. Maar ook alleen voor gevoelige en zuivere zielen. Voor mannen, die men met kunstgre

zoo machtig licht, dat zij alles in hemelschen luister doet stralen, zulk een warmtebro

och de eischen der moraal de grenzen van het betamelijke en gepaste tusschen man

iet, kan niet gekocht worden. Wat men voor geld krijgt al

rlangen is het heerlijke g

s zien met de oogen geopend, dat is ee

hebben is algemeen menschelijk, het gansche leven liefhebben is h

edrus, Pausanias, Eryximachus, Aristophanes en Agathon voeren eerst het woord en beschouwen het onderwerp van verschillende kanten, elk naar zijn persoonlijke levensbeschouwing. De blijspeldichter Aristophanes bespot op zijn geniale wijze al deze beschouwingen evenals de gewone opvatting, als zou de liefde alleen een streven zijn naar zinnelijken lust. Tenslotte neemt Socrates, Plato?s leermeester, het woord; deze prijst de bovennatuurlijke liefde als de levende en onsterfelijke wijsbegeerte, wier doel is de h

aantrekt en waar zij de liefde bezingen, daar viert steeds hun genie de heerlijkste triumfen. Hoe grooter het dichtergenie, des te verhevener, idealer en romantis