Requiem ng Pusong Nawasak

g bulong nito, at bakas sa

gan. Sa kabila ng kasalukuyang sitwasyon, nagawa niyang ipunin ang sarili, at bahagyang iniangat ang ulo para magsalita. "Paano kung hum

on. Ngunit panandalian lang ang pag-aalangan. Lumapit siya, dumampi ang labi niya sa tainga niya, at sumagot

malapit na ang kasal natin," wika niya, at halata sa tinig niya ang damdamin. "Ang mga magulang mo,

pero dahil sa malamig at matigas niyang pag-uugali

man, at dahan-dahang tumango. "Sig

ang tensyon sa pagitan nila. Pero bago pa siya makapagsalita, tu

sagot ni Brian. "Brian, pasensya ka na sa abala sa ganitong oras...

siya matapos magsalita, pinutol na siya ni Brian, mariin pe

o ni Rachel. Kung hindi ito magandang oras

Brian, mahinahon at matatag an

a usapan, ay hindi mapigi

a, magkalapit ang katawan, at hindi maikakaila ang pagiging malapit

Ito ay tungkol sa mga eksepsyon, tungkol sa pagbaluktot sa bawat patakaran para sa isang tao, at ang taong iyon ay hindi kailanman magiging siya. Ang atensyon, pag-aalaga, at pagmamahal

iyakap ng malambot nitong tela ang kanyang payat na katawan. Ang kan

niya, at ang kanyang tinig ay mas mal

big, na pumawi sa init na namalagi sa pagitan nila. Nanghina ang

may ni Rachel, at nanigas ang

ago sa kanya. Humakbang siya paharap nang desperado,

ian, mahina ngunit nanginginig ang boses niya. "Samaha

mang ng isang segundo. Agad siyang kumalma at dahan-dahang hinimas ang kanyang buhok, mahinahon ngunit marii

niningning dahil sa luhang gustong kumawala. Kinagat niya nang mari

s niya pero nanatiling matatag. "Palagi kang

ong umintindi ni Rachel. Ang gu

ak niya habang nakatingala sa kanya, a

g boses niya. "Makinig ka, Rach

makabog ang puso niya

ikit ang kanyang mga labi. Mahigpit siyang humawak at iniisa-isang binuksan

mahina at mapait, na parang kinukutya ang kahinaan niya. Dahan-dahan niyang binitiwan ang pagkakahawak niya

kli ang tono, habang tumalikod at umal

ng para patahanin ang bata. Hindi mabilang na beses na siyang tinawagan ni Tracy

k ng susi sa puso niya, ang labis niyang minamahal, ang babaeng hindi niya kayang pakawalan, ang babaeng hindi kailanman kukupas sa alaala niya. Siya ang una niyang pag-ibig, ang

kahit na hindi nito gaanong nabawasan ang bigat sa dibdib niya. Nang sa wakas ay gumapang siya sa kama, malamig at hindi kaaya-aya ang pakiramdam ng mga kumot. Kahit anong

g telepono niya. Inaantok pa, kinuha niya ito at nakita ang pan

ay malamig at parang walang emosyon gaya ng dati. "Ta

g si Debby para humingi ng opiny

Debby, maikli ang tono. "Kahit mayaman ang pamilya namin, hindi kami mga han

niya. "Okay, sasabihin ko sa tatay ko. Huwag kang ma

nuyang tawa ang umalingawngaw sa kabilang liny

lam niya na kahit humingi siya ng pera, mapupunta lang ito sa walang pakialam niy

lepono, at sumabog na ang inis niya. "Mahirap ka, mababang uri, at walang-wala. Kung hindi dahil

ay sa labi niya, may halong lungkot. Ang engagement niya kay Brian ay parang panaginip, isang panaginip na

ipunan. Ngunit pawang panlilinlang iyon; napunta sila sa ari-arian ng White family. Doon, itinulak si Rachel sa swi

inila niya ito palapit, binuhat siya ng malalakas niyang braso patungo sa kaligtasan, iniligtas siya mula sa malamig na kamatayan. Nang sa wakas ay dumilat s

nagligtas ng buhay niya, ay hindi niya namalayang siya ang lalaking umagaw ng puso niya. Bilang pasasalamat sa buhay

raan ng ilang sandali, bumukas ang pinto ng silid-tulugan. Nakatayo roon si Brian, ma

anyang natanto. Malinaw kung saan siya nagpalipas ng gabi, inaalagaan na naman si Tracy. Nan

ay sa pagkabalisa niya, hinila siya nito sa mga bisig nito nang mahigpit. Dumampi ang malamig

y ng pabango ng ibang babae na kumapit sa kanya o ang maliwanag at hindi mapagkakamalang bakas ng lipstic

inig ang tinig ni Rachel nang sa wakas ay tiningnan niya

p mo?" bulong niya, mahina at nakakapagpagaan ng loob ang boses niya. "

t ang kanyang puso dahil sa mga tanong na hindi nasasagot. Unti-unti, pinutol ng ka